اين مطلب در اينجا براى اين است كه آنچه اعراب محكوم بحلال و حرام ميكردند نه در تورات است كه بگويند در دين يهود بوده است ، ما هم معيّن مىكنيم و نه در قرآن است و بعضى گفته‌اند : براى اين گفته شده است تا مردم بفهمند كه بر يهود فقطَّ چيزهاى معيّن حرام بوده است نه همه چيز خوب پس بر مسلمانان هم فقطَّ چيزهاى معدود حرام است . « إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً » 120 طبرى : ابو عبيد نزد عبد اللَّه مسعود رفت و گفت : اگر از تو نپرسم از كه بپرسم ؟ به من بگو مقصود از امّت چى است ؟ گفت آنكه چيزهاى خوب بمردم ياد ميدهد و « قانت » يعنى مطيع و فرمانبردار . مجمع : اين كلمه چند معنى شده است : ابن اعرابى گفته است : مرد عالم را « امت » مينامند و بيشتر مفسّرين اين طور معنى كرده‌اند . قتاده گفته است : يعنى پيشواى هدايت و به راه بودن ، ديگرى گفته است : يعنى آنكه قوام مردم به او است ، و گفته‌اند : يعنى كار يك ملَّت را او انجام ميداد ، و هم گفته‌اند : چون ابراهيم به تنهائى موحّد و خدا پرست بود امّت ناميده شده است ، و گفته‌اند : چون مسيحيها و يهود مىگفتند : ابراهيم از ما بوده است ، اين آيه براى ردّ ادّعاى آنها است كه مثل شما مشرك نبوده است . « أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ ) * 123 ابو الفتوح : يعنى دعوت كن مردم را به روش ابراهيم كه توحيد و عدل و نهى از كفر و شرك باشد و بعضى گفته‌اند : مراد بملَّت تكاليف عقلى است . كشف : بعضى گفته‌اند مقصود دستور مناسك حجّ است كه بروش ابراهيم اعمال حجّ انجام شود . « إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيه » 124 نيشابورى : در كشّاف ، گفته است : كلمه ى « سبت » مصدر است از فعل « سبت اليهود » يعنى احترام كرد و بزرگ داشت روز شنبه را و معنى آيه اين است : خدا عاقبت بد روز شنبه را كه مسخ و تبديل به صورت بوزينه بود بر آنمردم وارد كرد كه يك دل و يك عقيده به احكام و وظائف